زندگى بانوى بزرگ اسلام با آن كه در جوانى به خزان گرایید، در همان دوران كوتاه، درس‌هاى فراوانى براى پیروان حضرتش به جا گذاشت. یكى از این آموزه‌ها كه سراسر عمر پربركت فاطمه مرضیه (س) یكصدا و همسو آن را فریاد مى‌كرد، اهتمام و جدیت نسبت به دین بوده است.

مظلومیت با همه بخش‌هاى زندگى صدیقه طاهره پیوند خورد، به ویژه حوادث دوران پس از رحلت پیامبر اكرم (ص) كه همچو تندبادى بر آن یاس نبى وزید و منجر به شهادت دردناک و غم آور آن ریحانه رسول گردید، اما همین مظلومیت‌هاى پیوسته نیز همگى یک جهت را نشان مى‌دهد و آن سوى دین دارى و پایدارى به پاى دین اصیل است.

ولادت حضرت فاطمه (س) با انزواى مادربزرگوارش ازسوى زنان قریش همراه شد. آنان به دلیل ازدواج حضرت خدیجه (س) با پیامبر اسلام (ص) با وى قطع رابطه كردند و حاضر نشدند در لحظات دشوار وضع حمل به یارى او بشتابند. بدین شكل زهراى اطهر (س) در فضایى آكنده از مظلومیت متولد شد. اما پیام این مظلومیت چیزى نبود جز دفاع از دین خدا و حمایت از رسول خدا محمد (ص)، كودكى فاطمه مرضیه (س) با دوره نخست تبلیغ دین در مكه توأم گردید. مشاهده پدر كه به ضرب سنگباران زخمى شده یا شكمبه شتر بر سر و روى مباركش ریخته‌اند، بخشى از سهم كودكى فاطمه (س) در رسالت دشوار رسول خدا محمد (ص) بود.

آغاز نوجوانى آن حضرت در مدینه با جنگ‌هاى پى درپى علیه مسلمانان همراه شد. عروس خانه امیرالمؤمنین علیه السلام در غیاب همسر خود كه سردار بى‌بدیل سپاه اسلام بود، بارسنگین كارهاى خانه و رسیدگى به فرزندان خردسال را به دوش مى‌كشید. داستان دستان زهراى مرضیه (س) كه از چرخاندن آسیاب سنگى زخم شده بود و چادر وصله دار حضرتش كه سلمان را به گریه انداخت، همچنین ماجراى شبهاى خانه على علیه السلام كه فرزندان كوچكش گرسنه سر بر بالین مى‌گذاشتند، گوشه‌هایى از درد و رنج نوعروس آسمانى اسلام است كه همگى به پاى نهال نورس اسلام و براى جان گرفتن درخت رسالت بود.

- ماجراهایى كه پس از رحلت رسول خدا (ص) بر فاطمه مرضیه (س) گذشت و شدت حزن و اندوه آن گرامى در آن دوران به وصف نمى‌آید.
تعبیر خود ایشان در شعر منسوب به حضرتش این است: آ«مصیبت‌هایى بر من فروریخت كه اگر به روزها افكنده مى‌شد آنها را به شبهاى تاریک بدل مى‌نمودآ».

آن بانو به موجب كلام امام صادق علیه السلام، پس از درگذشت پدر، دائماً اشكبار بود و پى در پى از شدت غصه از حال مى‌رفت و جسم مباركش مستمراً تراشیده مى‌شد. اما آن ولى و حجت الهى به همه این اندوهها جهت الهى داد و همه را براى تقویت دین خدا و تحكیم موقعیت وصى و جانشین رسول خدا (ص) هزینه كرد و در كمال ماتم زدگى، مصائب خود را زمینه نهیب زدن بر مردمانى قرارداد كه غفلت و مصلحت اندیشى دنیایى در خطر برگشت به جاهلیت قرارشان داده بود.

این چنین بود كه زهراى اطهر (س) در چهره بزرگترین حامى و پیشواى مظلوم خویش ظاهر شد و سند حقانیت امیرالمؤمنین علیه السلام و مظلومیت آن جناب را با خون خود مهر كرد و ابدیت بخشید.

حضرت فاطمه زهرا (س) در دوران كوتاه رحلت رسول خدا (ص) با شهادت خویش، یكبار به مسجد نبوى پاى گذاشت و خطبه خواند چنان كه عظمت و هیبت كلام فاطمى ستونهاى مسجد و بلكه عرش الهى را به لرزه انداخت.

باشد كه ما به عنوان شیعیان فاطمه زهرا (س) و عزاداران مصائب او این پیام را دریابیم. به دین خدا اهتمام ورزیم و بكوشیم تا خط ولایت علوى علیه السلام را گم نكنیم.